Życie w niektórych związkach, czasem przypomina jazdę kolejką górską lub zabawę na huśtawce. Od wielkiej miłości do ogromnej nienawiści. Od idealizowania do całkowitego negowania partnera i od chęci natychmiastowego rozstania do rozpaczliwych starań o uratowanie relacji.

W rzeczywistości partnerzy pragną bardzo bliskości, a jednocześnie czują się osaczeni. Potrafią  wyczerpać drugiego człowieka, jego cierpliwość, wyrozumiałość, chęć wsparcia.  W relacji są tak  silne  emocje, że aż „kreci się w głowie”. O takich partnerach mówimy: kapryśny, zmienny, nieprzewidywalny. Te i szereg innych  zachowań,  charakterystyczne są dla osobowości chwiejnej emocjonalnie.  Nie zawsze to  zaburzenie osobowości. Gdy cechy są słabo nasilone, lub nie występują w większości obszarów funkcjonalnych  pacjenta, mówimy jedynie o stylu lub cechach. Od normy do patologii długa  droga. Diagnostyka w  przypadku zaburzeń jest trudna i obejmuje wiele obszarów funkcjonowania jednostki. Typowa  jest tu duża  niestabilność, co utrudnia uchwycenia charakterystycznych trudności pacjentów.  Oni sami opisują się w sposób niejednoznaczny i rozmyty, co świadczy o ich problemach z tożsamością. Utrudnia wewnętrzny chaos, czasem pustka emocjonalna, gonitwa myśli a innym razem całkowite wycofanie.   Na co zwracamy uwagę stawiając diagnozę?
Zgodnie z klasyfikacją ICD-10 (obowiązującą w Polsce)  wyróżnia się osobowość chwiejną emocjonalnie, która obejmuje dwa podtypy: impulsywny  i typ borderline .
Typ impulsywny –do rozpoznania niezbędne jest stwierdzenie co najmniej dwóch spośród następujących cech:
skłonność do działań impulsywnych
łatwość do reagowania gniewem lub przemocą
trudności z podtrzymaniem działań, które nie przynoszą szybkiej satysfakcji
niestabilny i kapryśny nastrój.
Typ  borderline - musi spełniać trzy z pośród następujących cech:
niejasności dotycząc obrazu własnej osoby
brak precyzyjnych celów i preferencji (również seksualnych)
angażowanie się w intensywne, niestabilne związki prowadzące do kryzysów emocjonalnych
próby uniknięcia potencjalnego porzucenia
groźby lub działania samobójcze i samouszkadzające
stałe uczucie pustki wewnętrznej.
Jak wszystkim zaburzeniom osobowości, często  towarzyszą  objawy kliniczne jak: depresja, zaburzenia lękowe, uzależnienia, zaburzenia odżywiania, zaburzenia zachowania, autoagresja, krótkotrwałe epizody psychotyczne. Te ostatnie dotyczą typu borderline, nazywanej często osobowością z pogranicza (nerwicy i psychozy). Tak naprawdę, kiedy pojawiają się w/w objawy  lub problemy z prawem, czy niepowodzenia w związkach, wtedy najczęściej pacjenci zgłaszają się po pomoc. Leczenie szczególnie w wypadku osobowości chwiejnej emocjonalnie właśnie typu borderline jest